Συγκίνηση και θλίψη έχει προκαλέσει ο θάνατος της Γωγώς Μαστροκώστα. Μεταξύ αυτών που την αποχαιρέτισαν και μοιράστηκαν τις σκέψεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι και η Δώρα Χρυσικού, η οποία έχει αντιμετωπίσει τον καρκίνο παλαιότερα.
Πιο συγκεκριμένα, η ίδια είχε πει για τη δική της περιπέτεια με την ασθένεια: «Ήταν ένα σοκ για μένα η αρρώστια μου. Είναι ένα οπτικό σοκ και για τον άνθρωπό σου που έχει συνηθίσει να σε βλέπει αλλιώς. Είχαν πέσει τα μαλλιά μου, τα φρύδια μου, όλα. Ο σύντροφός μου με φρόντισε και μου στάθηκε πολύ στην αρρώστια. Ήταν ένα κρας τεστ. Μετράει η εγγύτητα, η αγάπη και η τρυφερότητα».
Στο μήνυμά της σημειώνει το πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε ανοιχτά για τέτοια ζητήματα και ελπίζει η στάση που κράτησε η Γωγώ Μαστροκώστα όλα αυτά τα χρόνια να βοηθήσει άλλες γυναίκες να προβαίνουν σύντομα σε όποιες εξετάσεις πρέπει για το καλό της υγείας τους.
«Η Γωγώ Μαστροκώστα αντιμετώπισε την ασθένεια με δύναμη και στωικότητα», γράφει για την παρουσιάστρια και μοντέλο που έφυγε από τη ζωή στις 24 Μαΐου. «Την αντιμετώπισε με εξωστρέφεια. Μίλησε γι αυτήν ανοιχτά θέλοντας να ενδυναμώσει και να βοηθήσει άλλες γυναίκες. Μοιράστηκε τις προκλήσεις της νόσου, και μίλησε για την αξία της πρόληψης, περνώντας από το προσωπικό στο συλλογικό. Στάθηκε τρυφερή και θαρραλέα. Μακάρι το μοίρασμα αυτής της εμπειρίας να βοηθήσει άλλες γυναίκες να προλάβουν, να μην αμελούν τις εξετάσεις τους. Και να σωθούν. Γωγώ σ’ ευχαριστούμε».
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενό της εδώ:
«Το να πεθαίνει ένας νέος άνθρωπος είναι πληγή. Για όσες όμως γυναίκες, έχουμε περάσει το κατώφλι του καρκίνου, το να πεθαίνει μια γυναίκα από καρκίνο , είναι ένα χτύπημα που μας πονάει διπλά.
Γιατί ξέρουμε καλά πως η νόσος αν κάτι μας στέρησε είναι την ανεμελιά, γίναμε ανεπιστρεπτί “υποψιασμένες”· ότι μας έβαλε για πάντα σε μια συνθήκη μόνιμης αγωνίας , ακόμα και εμάς που φαίνεται ότι έχουμε μια καλή πρόγνωση. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις με την αρρώστια. Ακόμα και οι γιατροί δεν θα σου πουν ποτέ “είσαι εντελώς καλά”. Γιατί στον καρκίνο το “εντελώς και για πάντα” δεν υφίστανται ως λέξεις. Σου λένε “πας καλά και είμαστε αισιόδοξοι”, αφήνοντας ένα παραθυράκι ανοιχτό, που σε βάζει σε αυτή την κατάσταση της άνω τελείας. Δεν υπάρχει κλείσιμο. Υπάρχει παύση. Για όσο. Γιατί ο χρόνος με τον καρκίνο αίφνης αποκτά άλλη διάσταση, διαστέλλεται και συστέλλεται παράλογα.
Δεν είναι γραμμικός. Άλλοτε παγώνει και άλλοτε κυλά σαν ρυάκι. Και ποτέ δεν φτάνει. Μετά από μια διάγνωση καρκίνου τον κυνηγάς για πάντα. Τρέχεις από πίσω του και προσπαθείς να τον μεγαλώσεις, να τον φαρδύνεις για να προλάβεις .Και το ρήμα « προλαβαίνω» γίνεται μέρος της καθημερινότητας σου.
Η Γωγώ Μαστροκώστα αντιμετώπισε την ασθένεια με δύναμη και στωικότητα. Δεν ξέρω πως αλλιώς γίνεται. Είναι μονόδρομος μάλλον αυτό. . Και την πάλεψε μέσα στην αγάπη, την αφοσίωση και την φροντίδα των δικών της ανθρώπων και αυτό είναι βάλσαμο και όχι πάντα αυτονόητο. Την αντιμετώπισε όμως και με εξωστρέφεια. Μίλησε γι αυτήν ανοιχτά θέλοντας να ενδυναμώσει και να βοηθήσει άλλες γυναίκες. Μοιράστηκε τις προκλήσεις της νόσου, και μίλησε για την αξία της πρόληψης, περνώντας από το προσωπικό στο συλλογικό. Στάθηκε τρυφερή και θαρραλέα.
Σήμερα πονάω σαν να έχασα μια αδερφή, γιατί γνωρίζω την τυχαιότητα ότι εγώ ζώ. Σήμερα είναι μια άσχημη μέρα. Συλλυπητήρια στους οικείους της. Μακάρι το μοίρασμα αυτής της εμπειρίας να βοηθήσει άλλες γυναίκες να προλάβουν, να μην αμελούν τις εξετάσεις τους. Και να σωθούν. Γωγώ σ’ ευχαριστούμε».
Δείτε την ανάρτησή της: